آستانه حقوق فضا

و در آخر این که QUID به نظر یک پوشش شبه زمینی تجارتی است که در فضا ظاهر خواهد شد (ساحل دیتونا را روی ماه تصور کنید - با تی شرت های رنگی کامل کنید) . احتمالاًQUID تنها یک عامل یکسان سازی است . یک حوزه تجارتی شبه زمینی در فضا تابع چندین قانون فراملی است که می تواند مخاطرات پر هزینه ای را برای تجارت در بر داشته باشد ( تصور کنید هر فروشگاه در یک خیابان اصلی مشمول یک حوزه قضایی و نظام حقوقی متفاوت باشد). سوالی که مطرح است این است که آیا QUID طلایه دار lex mercatoria در فضاست. تجار بازرگانی در فضا ممکن است به اعمال قوانین معامله با یکدیگر که در خارج از حوزه داخلی و یا قوانین بین المللی است ، خاتمه دهند . در حقیقت آنها برای ایجاد توریسم و اکتشافات فضایی بعنوان کاری پر منفعت مجبورند که این اقدام را انجام دهند. QUID می تواند بعنوان نماینده این کار در نظر گرفته شود که در آن یک شرکتی خصوصی طراحی شده تا به معامله با مشتریان در فضا بپردازد. در حالی که شواهدی در معامله با بعضی آژانس های دولتی مشاهده شده ، در حال حاضر به نظر می رسد که تراولکس تنها شرکتی خصوصی است که در این زمینه کار می کند اگر سایر شرکت های بازرگانی آن را بعنوان قدرت قانونی بپذیرند.

امروزه با گسترش علم وتکنولوژی مباحث جدیدی در شاخه های مختلف حقوق بین الملل مطرح میگردد که ساخت پول فضایی یکی از آن نمونه هاست . مقاله زیر که ترجمه مقاله پ.ج. بلاونت توسط اینجانبمی باشد که برای اطلاع علاقمندان ارائه می گردد .


پول فضایی و حقوق فضا


P.J.Blount


اوایل ماه اکتبر(2007) تراولکس (Travelex )، شرکت تخصصی پول و ارز، از طرح خود برای برای اولین پول فضایی پرده بر داشت . شبه واحد پولی بین کهکشانی جهانی (QUID) ، شکلی از یک ارز است که به طور علمی طراحی شده تا برای محیط زیست فضا امن و بی خطر باشد. به گفته « تراولکس» اشکال سنتی پرداخت برای فضای خارج از جو مناسب نخواهند بود ( لبه های تیز سکه ها در جاذبه صفر خطرناک هستند و همچنین نوار مغناطیسی کارت های اعتباری در ناحیه الکترو مغناطیسی زمین عمل نخواهند کرد و مسافرین در این فاصله دور نمی توانند پراداخت های موثری انجام دهند). این پول برای محیط زیست فضا ایمن بوده چون فاقد لبه تیز بوده و از یک نوع پلاستیک ویژه فضا ساخته شده و بعلاوه حاوی نقشه منظومه شمسی است تا به مسافران در برخورد با بیگانگان در حالی که در رستورانی در اعماق کیهان صورتحساب خود را می پردازند، کمک بصری ارائه کند.


این شکل جدید پرداخت بین کهکشانی کاملا با یک سری سوالات حقوقی مطرح است :
اولین پرسشی که مطرح می شود این است که آیا انتشار پول بعنوان فعالیتی فضایی تحت « معاهده فضای ماورای جو » محسوب می شود یا خیر ؟ در صورت مثبت بودن پاسخ اجازه و نظارت مداومی را لازم دارد . بعلاوه اگر یک فعالیت ملی و داخلی محسوب می شود پس مسئولیت بین المللی برای کشور مربوطه که بر ] فعالیت های [ «تراولکس » نظارت دارد ، به همراه خواهد داشت. اما کدام کشور مسئولیت نظارت بر ] فعالیت های [ « تراولکس » را بعهده می گیرد؟ مرکز فعالیت های « تراولکس » در لندن می باشد ولی شرکت آنها شعباتی را در تمام نقاط دنیا دارا می باشند . آیا نظارت کشور با مکان تبدیل ارز تغییر می کند یا با نوع ارز تبدیل شده ؟ ( QUID در تمام نقاط دنیا و با همه 176 ارز رایج در جهان قابل خریداری است) . این مسئله ممکن است در حال حاضر قابل بحث باشد چرا که تراولکس تنها مرتکب اعمال سرزمینی شده است. هرچند بر پایه گزارشی « تراولکس » درخواستی را مبنی بر افتتاح اولین دفتر تبدیل ارز( صرافی ) در کره ماه ارائه داده است که می تواند بعنوان یک فعالیت فضایی تلقی شود. ولی بنا نداریم بگوییم این درخواست به چه کسی ارائه گردیده است.


مقاله ای از پروفسور هاوکینگ در مورد انحراف فضا


تمام تارها را می توان به عنوان راه حل هایی برای معادلات نظریه های ابرگرانش در ۱۰ یا ۱۱ بعد در نظر گرفت. هر چند که ابعاد ۱۰ گانه یا ۱۱ گانه با فضا زمانی که درک می کنیم، چندان شباهتی ندارد؛ اما در توجیه این نکته گفته می شود که ۶ یا ۷ بعد دیگر چنان پیچ خورده و کوچک شده اند که متوجه وجود آنها نمی شویم و فقط ۳ بعد باقیمانده را که بزرگ و تقریباً مسطح هستند، درک می کنیم.

تمام تارها را می توان به عنوان راه حل هایی برای معادلات نظریه های ابرگرانش در ۱۰ یا ۱۱ بعد در نظر گرفت. هر چند که ابعاد ۱۰ گانه یا ۱۱ گانه با فضا زمانی که درک می کنیم، چندان شباهتی ندارد؛ اما در توجیه این نکته گفته می شود که ۶ یا ۷ بعد دیگر چنان پیچ خورده و کوچک شده اند که متوجه وجود آنها نمی شویم و فقط ۳ بعد باقیمانده را که بزرگ و تقریباً مسطح هستند، درک می کنیم.


لازم است یادآور شوم که شخصاً از پذیرفتن ابعاد بالاتر چندان خرسند نبوده ام. اما از آنجا که اثبات گرا هستم، پرسش «آیا ابعاد بالاتر واقعاً وجود دارند؟» بی معنی است. فقط می توان پرسید آیا مدل های ریاضیاتی با ابعاد بالاتر توصیف مناسبی از جهان ارائه می دهد یا خیر. ما تاکنون مشاهداتی نداشتیم که برای تفسیر آنها به وجود ابعاد بالاتر نیازی باشد. با این همه این احتمال وجود دارد که این ابعاد را در برخورد دهنده بزرگ هادرون که در ژنو قرار دارد، مشاهده کنیم. اما آنچه که بسیاری از افراد و از جمله مرا متقاعد ساخته است که مدل های با ابعاد بالاتر را جدی تلقی کنند، آن است که شبکه ای از ارتباط های غیرمنتظره که دوگانگی نامیده می شود، در این مدل ها وجود دارد. این دوگانگی ها نشان می دهد که مدل ها اصولاً معادل یکدیگرند، به عبارت دیگر این مدل ها جنبه های مختلف یک نظریه بنیادی هستند، که نظریه ام تئوری نام گرفته است.


اگر وجود این شبکه از دو گانگی ها را نشانه ای از حرکت در مسیر صحیح ندانیم، تقریباً مثل آن است که فکر کنیم خداوند فسیل ها را در صخره ها قرار داده است تا داروین در مورد تکامل حیات گمراه شود. این دوگانگی ها نشان می دهد که ۵ نظریه ابرتار مبانی فیزیکی یکسانی را بیان می کند و از لحاظ فیزیکی معادل ابرگرانش است. نمی توان گفت که ابر تارها بنیادی تر از گرانش است یا برعکس، ابر گرانش بنیادی تر از ابرتار. بلکه این نظریه ها بیان های متفاوتی از یک نظریه بنیادی است که هرکدام از آنها برای محاسبه در موقعیت های مختلف مفید واقع می شوند. نظریه های تار برای محاسبه حوادثی که هنگام برخورد چند ذره با انرژی بالا و تفرق آنها روی می دهد، مناسب است زیرا فاقد بی نهایت ها است. با این همه این نظریه برای توصیف چگونگی تابدار شدن جهان به وسیله انرژی تعداد زیادی ذره یا تشکیل حالت محدود مثل سیاهچاله فایده چندانی ندارد. برای چنین وضعیت هایی به ابر گرانش نیاز است که اصولاً از نظریه فضا زمان خمیده اینشتین همراه با بعضی موضوع های دیگر تشکیل شده است. این تصویری از عمده مطالبی است که پس از این در مورد آنها صحبت خواهم کرد.


مناسب است برای تشریح اینکه چگونه تئوری کوآنتوم به زمان و فضا شکل می دهد، ایده زمان موهومی را بیان کنیم. شاید به نظر برسد زمان موهومی برگرفته از داستان های علمی تخیلی باشد، اما زمان موهومی در ریاضیات مفهومی کاملاً تعریف شده است: زمان موهومی زمانی است که با اعداد موهومی سنجش می شود. می توان اعداد حقیقی معمولی همانند ۱، ۲، ۵/۳ و غیره را به صورت مکانشان روی خطی که از چپ به راست امتداد دارد در نظر گرفت: صفر در وسط خط، اعداد حقیقی مثبت در سمت راست و اعداد منفی حقیقی در سمت چپ قرار دارند.


اعداد موهومی را می توان به صورت مکانشان روی خط عمود در نظر گرفت: صفر باز هم در وسط خط قرار دارد، اعداد موهومی مثبت رو به بالا و اعداد موهومی منفی رو به پایین ترسیم می شود. بنابراین اعداد موهومی را می توان به صورت نوع جدیدی از اعداد، عمود بر اعداد حقیقی معمولی در نظر گرفت. از آنجایی که این اعداد ساختاری ریاضیاتی هستند لازم نیست که به طور فیزیکی تحقق یابند، هیچکس نمی تواند به تعداد عدد موهومی پرتقال داشته باشد یا صاحب یک کارت اعتباری با صورت حساب اعداد موهومی باشد.


ممکن است کسی فکر کند که این گفته ها به این معنی است که اعداد موهومی فقط یک بازی ریاضی است که با دنیای واقعی کاری ندارد. با این همه از دیدگاه فلسفه اثبات گرا نمی توان تعیین کرد که چه چیزی واقعی است. تنها کاری که می توانیم انجام دهیم این است که دریابیم کدام مدل های ریاضی جهانی را که در آن زندگی می کنیم، توصیف می کند. معلوم می شود که مدل ریاضیاتی شامل زمان موهومی نه تنها آثاری را که پیش از این مشاهده کردیم، پیش گویی می کند، بلکه آثاری را پیش گویی می کند که تاکنون نتوانسته ایم اندازه گیری کنیم، ولی به دلایل دیگر، آنها را باور داشتیم. پس چه چیز واقعی و چه چیز موهومی است؟ آیا این دو فقط در ذهن ما متمایز از یکدیگرند؟


نظریه نسبیت عام کلاسیک (یعنی غیر کوآنتومی) اینشتین زمان واقعی را با سه بعد دیگر فضا ادغام می کند تا فضا زمان چهار بعدی را به وجود آورد. اما جهت زمان واقعی با سه جهت دیگر زمان تفاوت داشت؛ خط جهانی یا تاریخ یک ناظر در زمان واقعی همیشه افزایش می یابد (به عبارت دیگر زمان همیشه از گذشته به سوی آینده حرکت می کند.) ولی سه بعد دیگر فضا هم می توانند کاهش یابند و هم افزایش به عبارت دیگر می توان در فضا تغییر جهت داد اما نمی توان در خلاف جهت زمان حرکت کرد.


از طرف دیگر، از آنجایی که زمان موهومی عمود بر زمان واقعی است، همانند جهت فضایی چهارم رفتار می کند و بنابراین زمان موهومی می تواند شامل احتمال هایی بیش از مسیر راه آهن زمان واقعی باشد که دارای آغاز و پایان است یا روی یک مسیر بسته حرکت می کند. با توجه به این مفهوم موهومی است که می گوییم زمان دارای شکل است.


● آیا زمین در یک چاله فضا زمان واقع شده است؟


به زودی جواب را به دست خواهیم آورد: آزمایش فیزیکی مشترکی بین سازمان فضایی آمریکا(ناسا) و دانشگاه استنفورد ، به نام “گرانش کاو B” اخیرا به نخستین نتایج رسیده است. اکنون اولین سال جمع آوری اطلاعات این ماهواره در مدار زمین به پایان رسیده است. نتایج ، که تجزیه و تحلیل آنها یک سال دیگر طول خواهد کشید، شکل انحنای فضا زمان را در نزدیکی زمین مشخص خواهد کرد.


زمان و فضا –بر طبق نظریه نسبیت اینشتین –به یکدیگر بافته شده اند و ساختار تار و پودی چهاربعدی به نام فضا زمان را به وجود آورده اند.جرم قابل توجه زمین ، این ساختار را به شکل یک گودی در می آورد.مانند شخص سنگینی که وسط یک تشک بادی نشسته باشد (هر چند که چنین خمیدگیهای فضا زمان را اغلب در محیط اطراف اجرام بسیار پر جرم تر و فشرده تری مانند سیاهچاله ها، ستاره های نوترونی، و کوتوله های سفید سراغ داریم اما اگر با دقت کافی محیط اطراف اجرام بسیار کم جرم تری مانند زمین را نیز بررسی کنیم خمیدگی فضا زمان ناشی از جرم زمین را می توانیم بیابیم.)


بر طبق نظریه نسبیت عام اینشتین ، حرکت اجسام در ساختار تار و پودی فضا زمان صورت می گیرد. یعنی جسم در حال حرکت تابع شکل فضا زمانی است که در آن واقع شده است. بر اساس این نظریه، گرانش باعث تغییر شکل ساختار فضا زمان می شود و در نتیجه حرکت جسم نیز بر اثر میدان گرانشی تغییر می کند. می توان گفت که به زبان اینشتین گرانش در اصل حرکت اجسام در مسیر خمیدگی ساختار فضا زمان در اطراف جسم پرجرم است. یعنی وقتی زمین ر مداری به دور خورشید در گردش است از دید نسبیتی به دلیل انحنای فضا زمان اطراف خورشید در این مسیر هدایت می شود.


اگر زمین ثابت بود، ضرورتی برای انجام این کاوش نبود، ولی از آنجا که زمین به دور خود حرکت دورانی دارد ، این خمیدگی نیز باید همراه با زمین بچرخد.زمین با پیچ و تاب دادن ساختار فضا زمان به دور خود به آرامی آن را به صورت یک ساختار چرخشی ۴ بعدی در می آورد.این همان چیزی است که ماهواره گرانش کاو یا GP B برای آزمایش آن به فضا فرستاده شده است.


این آزمایش براساس فکر بسیار ساده ای انجام می شود: یک ژیروسکوپ ( گردش نما ) در حال چرخش در مداری در نزدیکی زمین قرار می دهند ، در حالی که محور چرخش آن به سمت یک ستاره بسیار دور در نقش یک مرجع ثابت و بدون حرکت نشانه رفته است. بدون وجود نیروهای خارجی، محور ژیروسکوپ باید تا ابد به سمت همان ستاره ثابت بماند.ولی چون فضا زمان در نزدیکی زمین خمیده است، جهت محور ژیروسکوپ به مرور زمان تغییر می کند.با اندازه گیری بسیار دقیق تغییرات جهت محور ژیروسکوپ نسبت به ستاره، می توان میزان خمیدگی فضا زمان را در نزدیکی زمین اندازه گرفت.


اما در عمل این آزمایش بسیار دشوار است: ۴ ژیروسکوپی که در GP B کار گذاشته شده اند، کامل ترین کره هایی هستند که تا به حال به دست بشر ساخته شده اند.این کره ها که هر کدام به اندازه یک توپ پینگ پونگ اند (به قطر حدود ۴ سانتی متر)، از جنس سیلیکون و کوارتز هستند. هیچ گاه اختلاف آنها با یک کره کامل بیش از ۴۰ لایه اتمی نیست. اگر ژیروسکوپ ها کاملا کروی نبودند، محور چرخش آنها حتی بدون اثرات نسبیتی ، حرکت می کرد.


بر طبق محاسبات فضا زمان انحنا پیدا کرده در نزدیکی زمین باعث می شود تا محور ژیروسکوپ در طول یک سال به اندازه ی ۰۴۱/۰ ثانیه قوس جابه جا شود. یک ثانیه قوس ۳۶۰۰/۱ یک درجه است. برای اندازه گیری دقیق این زاویه، GP B به دقت سنجش فوق العاده ۰۰۰۵/۰ ثانیه قوس نیاز دارد.این عمل مانند آن است که بخواهیم قطر یک ورق کاغذ را از فاصله ی ۱۵۰ کیلومتری اندازه بگیریم.


محققان GP B فناوری های کاملا جدیدی را برای این اندازه گیری اختراع کرده اند. آنان ماهواره گرانش کاو را کاملا “بدون لرزش” ساخته اند تا در هنگام حرکت ماهواره در لایه های بالایی جو به ژیروسکوپ ها لرزشی وارد نشود. آنها دریافتند که چگونه از نفوذ میدان مغناطیسی زمین به داخل فضاپیما جلوگیری کنند و همچنین دستگاهی را برای اندازه گیری چرخش ژیروسکوپ ، بدون تماس با آن، اختراع کردند.


فرانسیس اوریت ، استاد فیزیک دانشگاه استنفورد و محقق اصلی پروژه GP B می گوید: “در جریان انجام آزمایش هیچ حادثه غافلگیر کننده ای اتفاق نیفتاده است.” اکنون که مرحله جمع آوری اطلاعات پایان یافته است ، او می گوید : “دانشمندان GP B با اشتیاق و علاقه بیشتری به کار خود ادامه می دهند و کار سخت پیش روی خود را نادیده نمی گیرند.”


در مرحله بعدی آنها باید اطلاعات گرفته شده را به طور دقیق و کامل بررسی کنند.اوریت توضیح می دهد که دانشمندان GP B این کار را در سه مرحله انجام می دهند: در مرحله اول آنان اطلاعات را به صورت روز به روز بررسی می کنند تا بی نظمی های موجود در آنها را بیابند. سپس اطلاعات را به صورت ماه به ماه در می آورند و در نهایت آنها را به صورت یک مجموعه کامل به دست آمده در طول یک سال، تحلیل می کنند. بدین ترتیب دانشمندان ایرادات موجود در اطلاعات را ، که از طریق یک روش تجزیه و تحلیل ساده نمی توان پیدا کرد، می یابند.


نهایتا دانشمندان از سراسر دنیا نتایج را به دقت بررسی می کنند.اوریت می گوید: “بدین طریق به سخت ترین منتقدان، اجازه شرکت در این پروژه داده می شود.” اگر GP B بتواند به طور دقیق چاله فضا زمانی را که انتظار می رود مشخص کند، بدین معنی است که بر اساس باور عمومی فیزیکدانان نظریه اینشتین حقیقت داشته است ولی اگر این گونه نشود، چه اتفاقی رخ خواهد داد؟ شاید ایرادی در نظریه نسبیت عام اینشتین یافته شود. اختلاف کوچکی که ظهور انقلابی بزرگ را در فیزیک عصر جدید اعلام خواهد کرد.

منبع: http://www.blogylaw.com/forum/printthread.php?tid=2303

/ 0 نظر / 98 بازدید